Xan
29
…que publique no seu blog as preguntas dun exame o día antes. A noticia xa ten uns días, e cheguei a ela de rebote vía dorfun. Un profesor da facultade de Informática da Universidade de Murcia colgou o exame de Sistemas Distribuidos, unha asignatura de último ano, no seu espazo na rede. Tiña truco, claro. Estaba cifrado. Ora ben, non era un encriptado deses que din que se tardan anos en romper se non sabes a clave. O mesmo mestre deu a solución despois do exame, e realmente só empregaba uns cantos programas para UNIX que seguro que os seus alumnos coñecían (od, xdelta…) e o sistema de cifrado máis vello que se coñece, unha versión básica que do que usaba Xulio César, e que consiste en cambiar cada letra pola que está 13 posicións despois no alfabeto.
A esta permutación tan simple chámanlle ROT13, e ten como particularidade que aplicada dúas veces volve ó resultado inicial, se o aplicamos, como soe ser habitual, nun alfabeto latino que ten 26 letras. No español, por culpa da ñ, perde toda a gracia. Na wikipedia hai un gráfico moito máis claro que as miñas palabras:
Resolto, o enigma semella trivial. Pero isto tamén lle acontecía ó mesmísimo Sherlock Holmes, que se queixaba de que cando lle explicaba a alguén os seus razonamentos perdía esa aura de xenio, pois todo problema semella simple cando xa está resolto. Por iso a pregunta é ¿perderiades a última noite antes dun exame tentando resolver un acertixo do voso profesor?¿Ou durmiriades a perna solta sabendo que ninguén da pesos a catro pesetas e que non o iades resolver en 5 minutos?¿Utilizou o mestre un algoritmo tan simple para mortificar ós seus alumnos, sabendo que non serían capaces de resolvelo? Dende logo, os profesores de letras non eran tan creativos…
PS: Para quen lle guste resolver estes pasatempos a auga pasada, un par de indicacións:
- O pdf que se utiliza como parche no penúltimo paso pódese atopar aquí
- Nos meus repositorios non hai ningún programa que se chame rot13, pero hai ducias de implementacións deste algoritomo nas linguaxes máis raras. eu escollín esta, feita en bash:
#!/bin/bash
cat "$@" | tr '[a-m][n-z][A-M][N-Z]' '[n-z][a-m][N-Z][A-M]'
Xan
24
A maioría das grandes radios ofertan a posibilidade de que a xente as escoite na rede. É unha moi boa opción para quen está de vacacións, ou traballa fóra da súa cidade, ou simplemente xa ten o ordenador aceso diante e non quere complicarse con máis aparellos.
O caso é que moitos reprodutores de nova xeración (Léase iTunes, Windows Media Player, Amarok…) ofertan distintas emisoras de radio ás que conectarse, o que é unha comodidade, se non fose que a maioría delas son estadounidenses de mais. Que pasa coas emisoras de aquí?
Imos ver o caso da Radio Galega. A versión en internet, visible dende o navegador, non amosa ningún botón ou enlace para gardala nun reprodutor. Sen embargo, o fluxo de audio existe e, navegando por aí, pódese atopar. É este: mms://85.91.64.23/RadioGalega. Para reproducilo, só hai que copiar esta dirección, elexir o botón “Abrir URL” do teu reprodutor favorito e acabouse. Así de sinxelo. Se usas Windows.
¿Que pasa con Linux?
Os linuxeiros teñen que dar un pequeno rodeo, porque o encabezamento mms indícanos que se está a usar un protocolo pechado de Windows, que ben pode ser o vello Microsoft Media Services ou, seguramente, o Real Time Streaming Protocol. O que importa é que nalgunhas das distribucións do pingüín non ven incluído por defecto, polo que nos vai aparecer unha bonita mensaxe de erro.
A solución pasa por instalar o plugin necesario para o reprodutor e o motor de audio que se queira utilizar. Por exemplo, para Rhythmbox, con gstreamer, chega con instalar o paquete gst-plugins-bad. En Debian sería así:
# aptitude install gstreamer0.10-plugins-bad
e o resultado, este:
O meu iTunes (maqueiro) non o reproduce
Segundo din en macosxhints.com, en Mac hai que facer un pequeno hack para que funcione. O primeiro é asegurarse de que está instalado o plug-in Flip4mac, que permite ó OSX tratar co audio e o video de Microsoft. Logo ven o interesante: ábrese o fluxo co Quicktime (si, paciencia, o iTunes ven despois), e gárdase o fluxo como .mov co menú Gardar como… A continuación arrástrase ata a biblioteca musical de iTunes e xa se pode escoitar, coa desventaxa de que non vai estar na categoría de Radios.
Xan
21
Comeza o baile de cifras. Segundo tgdaily, Windows 7, o sucesor de Vista adiantarase uns meses, e estará nas tendas no segundo semestre de 2009. É unha estupenda noticia porque nos da unha base para calcular cando se vai atrasar.
Vista estaba anunciado para finais de 2003 e saiu a finais de 2006, sen algunhas das características que se anunciaran ó comezo. Daquela a Windows 7, Vienna, ou como lle chamen ó final chegará a Galicia, probablemente, en vagóns contedores do flamante novo AVE.
Xan
15
Estimado/a señor/a:
Agora Vostede pode perder peso! Directamente dende a antiga e sabia China temos o gusto de presentarlle o Método Definitivo de Adelgazamento do Doutor Jobs! [soa un gong]. Elimine dunha vez e por todas eses quilos que non utiliza, e tamén algúns que sí utiliza. Non rechiste, faga caso, xa verá que figura máis xeitosa consegue! Está preparado?
Pois logo ingrese a cantidade de $3.098 na nosa conta bancaria de Nixeria Cupertino. Non se nos bote atrás agora, carai… Claro que temos unha versión máis barata, pero é algo máis rudimentaria, só para xente sen glamur, non coma Vostede. E si, temos escoitado rumores de que a competencia oferta o mesmo cun prezo ben máis barato, pero son métodos de curandeira de aldea, non coma o noso.
Agora reláxese. Bote pra fora todo o que lle molesta. Pra que quere esa gravadora de DVD? Non escoitou que é un formato obsoleto? Quen usa xa os vellos CDs? Vostede non precisa unha gravadora, nin un lector deses discos tan grandes que parecen rodas de muíño. Esquézase das súas copias de respaldo dos últimos anos. Agora vive nun mundo novo…
Siga liberándose das súas ataduras… Que fai aí co cable de rede? Iso é unha síntoma de submisión voluntaria. Libérese, ho! Nos sitios ‘cool’ a onde vai ir a partir de agora todo funciona sen fíos. E se non é así, por que ir aló se ninguén se vai por verde de envidia co seu talle?
E xa postos… Para que tanto USB? Este método cre firmemente que este é un porto sobrevalorado. Se precisase usar unha gravadora externa, un adaptador RJ45, un rato, un disco duro, un lector de tarxetas, un micro ou unha tableta gráfica viríalle ben ter máis dun USB. Pero xa lle dixemos que Vostede non volverá depender destes aparellos. O noso Método non precisa de aditivos inútiles que só crean dependencia!
Ben, ben, xa empezamos a profundar no método. Pero vai necesitar dun procesador máis finiño, ese é demasiado gordo! Non importa que a potencia de procesamento baixe, o importante está no exterior!
Dicía o slogan de Apple que hai algo no aire. A min quedoume a sensación de que nos venderon fume.
Xan
14
Un dos deportes favoritos entre os maqueiros máis fanáticos é o de facer de adivinos cada vez que o tío Steve da unha charla (léase keynote). Os señores de Apple teñen a gala levar en segredo as súas grandes novidades e soltalas así, todas xuntas, como nunha sesión de sicoanalista. Incluso circula por aí un xogo en flash no que tomas o rol de Jobs e tes que esquivar ós xornalistas que van trala exclusiva.
Para o espectáculo que se vai celebrar mañá día 15, os rumorólogos xa teñen preparada a súa particular lista. Se acertan, demostrarán que son os máis informados da galaxia, e se fallan, expresarán a súa ‘decepción’ porque a keynote foi descafeinada.
Le o resto da entrada »
Xan
11
Licenciada en Arquitectura…
MBA polo Instituto de Empresa…
PDG polo IESE…
Directora xerente para España e Portugal en Dell…
Directora Xeral de Operacións do grupo NH Hoteles…
Elexida por The Wall Street Journal como unha das 30 empresarias máis poderosas de Europa en 2001…
Está entre as 50 executivas máis influíntes do mundo, segundo a revista Fortune, e unha das 50 mellores de Europa, segundo Financial Times…
Etc, etc,…
Ata agora era a Directora Xeral da División de Google en España e Portugal. Deixa repentinamente o seu traballo, e, con semellante currículo, o seu xefe en Europa, Mats Carduner, asegura de todo corazón que o lamentan moito.
Por certo, escapóuselle nunha entrevista, hai cousa dun ano, un pequeno secreto de empresa sobre algo dun proxecto de Google relacionado con telefonía móbil. Unha menudencia.
A Pataca, sempre atenta ó quite, ofértase para o posto de traballo que deixa vacante esta directiva. A pataca lembra que veu de fábrica sen boca.
Xan
10
Moito lle vai custar a Toshiba esquecer a edición 2008 da feira de Electrónica de Consumo (CES, abreviando) que remata hoxe. Moi pouco se falou dos seus novos produtos (teles, reprodutores de video), e demasiado (para a súa desgracia) do formato que patrocina, protexe e fabrica, o HD DVD.
Primeiro lanzou a pedra a gran produtora Warner, que retirou o apoio ó soporte HD DVD un día antes do comezo da CES. Iso non se fai, é augarlle a festa a calquera. Despois diso, os rumores comezaron a espallarse. Durante unhas horas díxose que Paramount, a principal valedora que lle queda en Hollywood, tamén rexeitaría vender as súas películas neste formato, aínda que despois todo resultou ser unha confusión.
Capeando a choiva de puñaladas trapeiras que lle estaban a caer, Dende Toshiba albiscaron a esperanza cando se fixeron fortes os rumores de que Microsoft sacaría a súa Xbox 360 con reprodutor HD DVD incorporado antes do fin da feira. De non dispararse os prezos, a consola podería seu un importante tanto a favor do HD DVD na guerra de formatos, pois é ben máis barata que a Playstation con Blu-Ray.
Pero o fado xogoulla a Toshiba. Microsoft chiscoulle un ollo a Blu-Ray no momento menos adecuado do continuo espacio-temporal. Tu quoque!!! Microsoft investiu tanto, polo menos, como Toshiba neste formato para virse agora con escrúpulos.
Con todo este cúmulo de pequenas desgracias, o HD DVD perdeu moitos puntos durante un acontecemento que expón os novos produtos ós ollos do gran público. Ou alguén da pronto un puñetazo na mesa ou Blu-Ray atopará que o camiño para facerse co soporte único se lle comeza a por costa abaixo. O HD DVD só lle faltaría perder o favor da industria porno, que co seu amplísimo mercado poñen e quitan reis nesta industria… Oh, wait!
Dec
30
Unha imaxe vale máis que mil palabras:
Isto é (será) Internet Explorer 8, o primeiro navegador de Microsoft que supere o Acid Test 2 e rache co mito de ser a principal causa de suicidio entre os creadores web.
Dec
25
A semana pasada remataba cun feito ben significativo no mundo dos blogueiros e dos usuarios de Apple. 
A páxina adicada á rumoroloxía maqueira -esta xente éche ‘cool’ ata pra lerchear- ThinkSecret pechaba despois de chegar a un acordo coa empresa de Cupertino, que os denunciara un par de anos atrás por revelar información confidencial, é dicir, por chafarlle ó tito Jobs os seus grandes anuncios e “uan mor zings“.
A demanda tivo a súa orixe no ‘caso Asteroid’. Algúns sitios de noticias comezaron a informar de que Apple fabricaría un dispositivo chamado Asteroid, que se podería conectar co programa de composición musical Garageband. Máis tarde sóubose que tal aparello non existiría, senón que fora unha invención da dirección da empresa para descubrir quen vendía os seus segredos. Mais nunca se chegou a actuar contra ningún empregado, e as páxinas adicadas a rumores foron as que pagaron o pato.
A paz beneficia sobre todo ó creador do portal, un rapaz que non chegaba á vintena cando comezou esta aventura. O mozo di que a decisión lle da tranquilidade para adicarse ós seus estudos universitarios.
Apple chegara a ameazalo co cárcere, e ata agora ofertáballe o perdón, e posiblemente unha boa cantidade de diñeiro, a cambio de revelar a(s) súa(s) fonte(s) dentro da empresa. Finalmente non a revelou.
O que ven a demostrar esta maniobra que a piques estivo de resultar para a empresa da mazá é a distancia que separa a un blogueiro dun xornalista. O dereito a reservar as fontes é case sagrado no xornalismo norteamericano, que ante calquera ameaza che recita a Primeira Enmenda da súa Constitución, que recolle expresamente a liberdade de prensa (xusto ó lado da de expresión). Para aplicar este principio a un blogger, os abogados suaron tinta dous anos.
Quizais a parte positiva do asunto sexa que nos Estados Unidos conseguiron demostrar que ante os atropelos dunha multinacional, calquera persoa que traballe con noticias ten os mesmos dereitos deontolóxicos ca un xornalista. ¿Canto disto chegará á nosa periferia?
Dec
18
Seguro que todos vostedes viron algunha vez unha desas figuras de San Pancracio de plástico cunha moediña de 25 pesetas que din que traen sorte. Ben. Agora imaxinen, con esa mesma forma, pero con algo máis de barriga ós dous santos geeks por excelencia. A un lado da pantalla, San IGNUcius. Ó outro, Mariano Rajoy. Non, en serio. Hai posibilidades de que este home, posiblemente sen querelo, se convirta no heroe dos internautas e consumidores en xeral de todo o Estado. Porque por unhas palabras ditas a destempo, este insigne galego -despois disto xa lle podemos dar o título, non?- pode ser o paladín que acabe co canon dixital en España.
Ben, isto xa da para o comezo dunha novela de Dan Brown. Véxamos…. “A entrada da cova, a piques de enfrontarse ó monstro de sete cabezas, o valente Mariano matinaba nas accións que o levaran a este desenlace…”
The facts (ou ‘Non nos liemos’)
As orixes recentes da historia podémolas atopar na tramitación da Lei de Propiedade Intelectual, aprobada alá por xuño. Nela definíase o canon, imposto que pagan os fabricantes -léase os consumidores- polo suposto uso ilegal que lle van dar a CDs, dispositivos USB, memorias Flash, móbiles, e outros. Que isto sexa o equivalente a pedir cartos ós cordeleiros porque as cordas valen para aforcar, ou que cometeran a bestialidade de querer cobralo con retroactividade, fundindo ós pequenos distribuidores, non influiu no resultado final.
Saltando algo no tempo, e obviando ademais que o canon non se aplicou porque os que teñen que decidir os prezos non acaban de porse de acordo, chegamos ó que se votou a semana pasada no Senado. A Lei de medidas de Impulso á Sociedade da Información (a LISI). Un pelotón de normas que foron quedando fóra doutras leis, e que deben servir para que nos sintamos máis 2.0. Un político galego tipo definiríaa como unha “lei transversal”, posto que modifica, polo momento, outras 5 leis.
Ata agora, a LISI era coñecida polos seus intentos máis ou menos encubertos de permitir ás entidades de xestión pechar webs, e nun plano máis alegre, por tentar garantir a banda ancha para todos no prazo dun ano.
E o PP dixo ‘Non’ (ou ’sí’, ou o que dixese)
Na Cámara Alta, a Entesa Catalana propuxo unha enmenda para obrigar ó Goberno a esquecerse do canon no prazo dun ano, e todos votaron polo si, salvo o PSOE. Dende o PP díxose nun primeiro momento que os seus senadores se equivocaran ó votar, pero estes confirmaron a súa decisión, e como non se falaba de ETA nin de fútbol, a cúpula do PP quedou desorientada sen saber cal era a postura oficial, e mirou cara o seu líder.
A todo isto, Mariano estaba en Arxentina, e como todo político con micro, non perdeu ocasión para posicionarse. Falou alto e claro, pero cun tono postelectoral: “se gaño eu…”. Só que en Madrí precisaban con urxencia un referente, e decidiron facer “lo que diga el presi”.
Así que agora Mariano, á entrada da cova (diso se trataba, non?) pensa nas opcións que ten de enfrontarse ó monstro. Apoiar ó canon de novo, votando ‘Non’ é algo arriscado. Os electores poden esquecer as promesas feitas o mes antes, pero non as de hai menos dunha semana. E coas eleccións tan preto, e ese millón e medio de votos firmas…
Tampouco é grata a opción de dicir que ’si’, a secas. Porque para ser unha entidade sen ánimo de lucro, a SGAE é mellor tela do teu bando que na beirarrúa de enfronte. E ademais, cumprir unha promesa electoral ANTES das eleccións? Pero en qué país civilizado se viu iso?
Queda a abstención. A idea primixenia. “Se eu goberno, moverei montañas”. Que elegante, que afeitos estamos todos a iso. Sería o lóxico. Pero entón, esvaeríase para sempre o de compartir escritorio con Richard Stallman baixo a forma dun icono cuasirelixoso. ¿Que elixirá Mariano?
