Arquivo para a categoría Mac.
Xan
24
A maioría das grandes radios ofertan a posibilidade de que a xente as escoite na rede. É unha moi boa opción para quen está de vacacións, ou traballa fóra da súa cidade, ou simplemente xa ten o ordenador aceso diante e non quere complicarse con máis aparellos.
O caso é que moitos reprodutores de nova xeración (Léase iTunes, Windows Media Player, Amarok…) ofertan distintas emisoras de radio ás que conectarse, o que é unha comodidade, se non fose que a maioría delas son estadounidenses de mais. Que pasa coas emisoras de aquí?
Imos ver o caso da Radio Galega. A versión en internet, visible dende o navegador, non amosa ningún botón ou enlace para gardala nun reprodutor. Sen embargo, o fluxo de audio existe e, navegando por aí, pódese atopar. É este: mms://85.91.64.23/RadioGalega. Para reproducilo, só hai que copiar esta dirección, elexir o botón “Abrir URL” do teu reprodutor favorito e acabouse. Así de sinxelo. Se usas Windows.
¿Que pasa con Linux?
Os linuxeiros teñen que dar un pequeno rodeo, porque o encabezamento mms indícanos que se está a usar un protocolo pechado de Windows, que ben pode ser o vello Microsoft Media Services ou, seguramente, o Real Time Streaming Protocol. O que importa é que nalgunhas das distribucións do pingüín non ven incluído por defecto, polo que nos vai aparecer unha bonita mensaxe de erro.
A solución pasa por instalar o plugin necesario para o reprodutor e o motor de audio que se queira utilizar. Por exemplo, para Rhythmbox, con gstreamer, chega con instalar o paquete gst-plugins-bad. En Debian sería así:
# aptitude install gstreamer0.10-plugins-bad
e o resultado, este:
O meu iTunes (maqueiro) non o reproduce
Segundo din en macosxhints.com, en Mac hai que facer un pequeno hack para que funcione. O primeiro é asegurarse de que está instalado o plug-in Flip4mac, que permite ó OSX tratar co audio e o video de Microsoft. Logo ven o interesante: ábrese o fluxo co Quicktime (si, paciencia, o iTunes ven despois), e gárdase o fluxo como .mov co menú Gardar como… A continuación arrástrase ata a biblioteca musical de iTunes e xa se pode escoitar, coa desventaxa de que non vai estar na categoría de Radios.
Xan
15
Estimado/a señor/a:
Agora Vostede pode perder peso! Directamente dende a antiga e sabia China temos o gusto de presentarlle o Método Definitivo de Adelgazamento do Doutor Jobs! [soa un gong]. Elimine dunha vez e por todas eses quilos que non utiliza, e tamén algúns que sí utiliza. Non rechiste, faga caso, xa verá que figura máis xeitosa consegue! Está preparado?
Pois logo ingrese a cantidade de $3.098 na nosa conta bancaria de Nixeria Cupertino. Non se nos bote atrás agora, carai… Claro que temos unha versión máis barata, pero é algo máis rudimentaria, só para xente sen glamur, non coma Vostede. E si, temos escoitado rumores de que a competencia oferta o mesmo cun prezo ben máis barato, pero son métodos de curandeira de aldea, non coma o noso.
Agora reláxese. Bote pra fora todo o que lle molesta. Pra que quere esa gravadora de DVD? Non escoitou que é un formato obsoleto? Quen usa xa os vellos CDs? Vostede non precisa unha gravadora, nin un lector deses discos tan grandes que parecen rodas de muíño. Esquézase das súas copias de respaldo dos últimos anos. Agora vive nun mundo novo…
Siga liberándose das súas ataduras… Que fai aí co cable de rede? Iso é unha síntoma de submisión voluntaria. Libérese, ho! Nos sitios ‘cool’ a onde vai ir a partir de agora todo funciona sen fíos. E se non é así, por que ir aló se ninguén se vai por verde de envidia co seu talle?
E xa postos… Para que tanto USB? Este método cre firmemente que este é un porto sobrevalorado. Se precisase usar unha gravadora externa, un adaptador RJ45, un rato, un disco duro, un lector de tarxetas, un micro ou unha tableta gráfica viríalle ben ter máis dun USB. Pero xa lle dixemos que Vostede non volverá depender destes aparellos. O noso Método non precisa de aditivos inútiles que só crean dependencia!
Ben, ben, xa empezamos a profundar no método. Pero vai necesitar dun procesador máis finiño, ese é demasiado gordo! Non importa que a potencia de procesamento baixe, o importante está no exterior!
Dicía o slogan de Apple que hai algo no aire. A min quedoume a sensación de que nos venderon fume.
Xan
14
Un dos deportes favoritos entre os maqueiros máis fanáticos é o de facer de adivinos cada vez que o tío Steve da unha charla (léase keynote). Os señores de Apple teñen a gala levar en segredo as súas grandes novidades e soltalas así, todas xuntas, como nunha sesión de sicoanalista. Incluso circula por aí un xogo en flash no que tomas o rol de Jobs e tes que esquivar ós xornalistas que van trala exclusiva.
Para o espectáculo que se vai celebrar mañá día 15, os rumorólogos xa teñen preparada a súa particular lista. Se acertan, demostrarán que son os máis informados da galaxia, e se fallan, expresarán a súa ‘decepción’ porque a keynote foi descafeinada.
Le o resto da entrada »
Dec
25
A semana pasada remataba cun feito ben significativo no mundo dos blogueiros e dos usuarios de Apple. 
A páxina adicada á rumoroloxía maqueira -esta xente éche ‘cool’ ata pra lerchear- ThinkSecret pechaba despois de chegar a un acordo coa empresa de Cupertino, que os denunciara un par de anos atrás por revelar información confidencial, é dicir, por chafarlle ó tito Jobs os seus grandes anuncios e “uan mor zings“.
A demanda tivo a súa orixe no ‘caso Asteroid’. Algúns sitios de noticias comezaron a informar de que Apple fabricaría un dispositivo chamado Asteroid, que se podería conectar co programa de composición musical Garageband. Máis tarde sóubose que tal aparello non existiría, senón que fora unha invención da dirección da empresa para descubrir quen vendía os seus segredos. Mais nunca se chegou a actuar contra ningún empregado, e as páxinas adicadas a rumores foron as que pagaron o pato.
A paz beneficia sobre todo ó creador do portal, un rapaz que non chegaba á vintena cando comezou esta aventura. O mozo di que a decisión lle da tranquilidade para adicarse ós seus estudos universitarios.
Apple chegara a ameazalo co cárcere, e ata agora ofertáballe o perdón, e posiblemente unha boa cantidade de diñeiro, a cambio de revelar a(s) súa(s) fonte(s) dentro da empresa. Finalmente non a revelou.
O que ven a demostrar esta maniobra que a piques estivo de resultar para a empresa da mazá é a distancia que separa a un blogueiro dun xornalista. O dereito a reservar as fontes é case sagrado no xornalismo norteamericano, que ante calquera ameaza che recita a Primeira Enmenda da súa Constitución, que recolle expresamente a liberdade de prensa (xusto ó lado da de expresión). Para aplicar este principio a un blogger, os abogados suaron tinta dous anos.
Quizais a parte positiva do asunto sexa que nos Estados Unidos conseguiron demostrar que ante os atropelos dunha multinacional, calquera persoa que traballe con noticias ten os mesmos dereitos deontolóxicos ca un xornalista. ¿Canto disto chegará á nosa periferia?
Dec
2
Cantas veces te lamentaches por non poder consultar un arquivo que deixaches na casa. Pode que incluso te tortures pensando a ubicación exacta “desa carpetiña” que esqueciches de forma tan inoportuna, ou pode que as descripcións do familiar político de turno non sexan tan específicas como para que poidas oficiar de servizo técnico/pringao.
Nestes momentos, agradecerías simplemente unha fiestra máxica que che permitira ver a pantalla dos teus desvelos. Para controlar o escritorio gráfico dun ordenador por medio de outro existe a tecnoloxía VNC (computación en rede virtual). Non é a tecnoloxía máis veloz do mundo, e cunha conexión lenta pode ser un martirio, pero pode salvarche a mañá se te esqueciches de mander unha copia do traballo ó e-mail.
Instalación
Para executar este pequeno servizo precisas de dous programas distintos: o servidor, que instalaremos no ordenador que queiramos controlar, e o cliente ou visor, que poderemos levar connosco, posto que moitos non precisan nin instalación. A posta en marcha do servidor tampouco é complicada. Os usuarios de windows teñen varias opcións, a máis coñecida RealVNC. A instalación non depara máis sorpresas que un “seguinte” detrás de outro. Os maqueiros teñen esta funcionalidade de serie a partir de Tiger, na carpeta Compartir das preferencias do sistema.
En Linux e outros Unix existe vncserver, pero se usas Ubuntu ou outra distribución que traia o escritorio Gnome hai unha forma moi fácil de activar a VNC. Menú Sistema > preferencias > escritorio remoto. Activamos as opcións pertinentes e xa temos feita a primeira parte do traballo, e sen mezclar usuarios de Ubuntu con liña de comandos. Se ademais utilizas un router, posiblemente terás que abrir o porto que utiliza o VNC (e que soe estar entre o 5800 e o 5900).
Se todo vai ben, teremos un servidor en funcionamento apuntando a ningunha parte en concreto. ¿Como contactar con el? Aquí entran en xogo os visores.
TightVNC para Windows e Chicken of the VNC para OSX son boas opcións, e pódense levar nun lápiz usb a calquera lugar. No sistema do pingüino unha boa solución é o Client Terminal Server. O único parámetro que soe ser necesario nestes casos é a dirección IP do ordenador que queiramos “invadir” para que se abra a fiestra máxica.
Se nos cansamos de memorizar ou apuntar a cadea de numeriños que identifican a nosa computadora, chega o momento de dar un paso máis e configurar un dominio propio (con letras, si!) para o PC. Pero iso ha de ser tema para outro post.
