Unha imaxe vale máis que mil palabras:
Isto é (será) Internet Explorer 8, o primeiro navegador de Microsoft que supere o Acid Test 2 e rache co mito de ser a principal causa de suicidio entre os creadores web.
A semana pasada remataba cun feito ben significativo no mundo dos blogueiros e dos usuarios de Apple. 
A páxina adicada á rumoroloxía maqueira -esta xente éche ‘cool’ ata pra lerchear- ThinkSecret pechaba despois de chegar a un acordo coa empresa de Cupertino, que os denunciara un par de anos atrás por revelar información confidencial, é dicir, por chafarlle ó tito Jobs os seus grandes anuncios e “uan mor zings“.
A demanda tivo a súa orixe no ‘caso Asteroid’. Algúns sitios de noticias comezaron a informar de que Apple fabricaría un dispositivo chamado Asteroid, que se podería conectar co programa de composición musical Garageband. Máis tarde sóubose que tal aparello non existiría, senón que fora unha invención da dirección da empresa para descubrir quen vendía os seus segredos. Mais nunca se chegou a actuar contra ningún empregado, e as páxinas adicadas a rumores foron as que pagaron o pato.
A paz beneficia sobre todo ó creador do portal, un rapaz que non chegaba á vintena cando comezou esta aventura. O mozo di que a decisión lle da tranquilidade para adicarse ós seus estudos universitarios.
Apple chegara a ameazalo co cárcere, e ata agora ofertáballe o perdón, e posiblemente unha boa cantidade de diñeiro, a cambio de revelar a(s) súa(s) fonte(s) dentro da empresa. Finalmente non a revelou.
O que ven a demostrar esta maniobra que a piques estivo de resultar para a empresa da mazá é a distancia que separa a un blogueiro dun xornalista. O dereito a reservar as fontes é case sagrado no xornalismo norteamericano, que ante calquera ameaza che recita a Primeira Enmenda da súa Constitución, que recolle expresamente a liberdade de prensa (xusto ó lado da de expresión). Para aplicar este principio a un blogger, os abogados suaron tinta dous anos.
Quizais a parte positiva do asunto sexa que nos Estados Unidos conseguiron demostrar que ante os atropelos dunha multinacional, calquera persoa que traballe con noticias ten os mesmos dereitos deontolóxicos ca un xornalista. ¿Canto disto chegará á nosa periferia?
Seguro que todos vostedes viron algunha vez unha desas figuras de San Pancracio de plástico cunha moediña de 25 pesetas que din que traen sorte. Ben. Agora imaxinen, con esa mesma forma, pero con algo máis de barriga ós dous santos geeks por excelencia. A un lado da pantalla, San IGNUcius. Ó outro, Mariano Rajoy. Non, en serio. Hai posibilidades de que este home, posiblemente sen querelo, se convirta no heroe dos internautas e consumidores en xeral de todo o Estado. Porque por unhas palabras ditas a destempo, este insigne galego -despois disto xa lle podemos dar o título, non?- pode ser o paladín que acabe co canon dixital en España.
Ben, isto xa da para o comezo dunha novela de Dan Brown. Véxamos…. “A entrada da cova, a piques de enfrontarse ó monstro de sete cabezas, o valente Mariano matinaba nas accións que o levaran a este desenlace…”
The facts (ou ‘Non nos liemos’)
As orixes recentes da historia podémolas atopar na tramitación da Lei de Propiedade Intelectual, aprobada alá por xuño. Nela definíase o canon, imposto que pagan os fabricantes -léase os consumidores- polo suposto uso ilegal que lle van dar a CDs, dispositivos USB, memorias Flash, móbiles, e outros. Que isto sexa o equivalente a pedir cartos ós cordeleiros porque as cordas valen para aforcar, ou que cometeran a bestialidade de querer cobralo con retroactividade, fundindo ós pequenos distribuidores, non influiu no resultado final.
Saltando algo no tempo, e obviando ademais que o canon non se aplicou porque os que teñen que decidir os prezos non acaban de porse de acordo, chegamos ó que se votou a semana pasada no Senado. A Lei de medidas de Impulso á Sociedade da Información (a LISI). Un pelotón de normas que foron quedando fóra doutras leis, e que deben servir para que nos sintamos máis 2.0. Un político galego tipo definiríaa como unha “lei transversal”, posto que modifica, polo momento, outras 5 leis.
Ata agora, a LISI era coñecida polos seus intentos máis ou menos encubertos de permitir ás entidades de xestión pechar webs, e nun plano máis alegre, por tentar garantir a banda ancha para todos no prazo dun ano.
E o PP dixo ‘Non’ (ou ’sí’, ou o que dixese)
Na Cámara Alta, a Entesa Catalana propuxo unha enmenda para obrigar ó Goberno a esquecerse do canon no prazo dun ano, e todos votaron polo si, salvo o PSOE. Dende o PP díxose nun primeiro momento que os seus senadores se equivocaran ó votar, pero estes confirmaron a súa decisión, e como non se falaba de ETA nin de fútbol, a cúpula do PP quedou desorientada sen saber cal era a postura oficial, e mirou cara o seu líder.
A todo isto, Mariano estaba en Arxentina, e como todo político con micro, non perdeu ocasión para posicionarse. Falou alto e claro, pero cun tono postelectoral: “se gaño eu…”. Só que en Madrí precisaban con urxencia un referente, e decidiron facer “lo que diga el presi”.
Así que agora Mariano, á entrada da cova (diso se trataba, non?) pensa nas opcións que ten de enfrontarse ó monstro. Apoiar ó canon de novo, votando ‘Non’ é algo arriscado. Os electores poden esquecer as promesas feitas o mes antes, pero non as de hai menos dunha semana. E coas eleccións tan preto, e ese millón e medio de votos firmas…
Tampouco é grata a opción de dicir que ’si’, a secas. Porque para ser unha entidade sen ánimo de lucro, a SGAE é mellor tela do teu bando que na beirarrúa de enfronte. E ademais, cumprir unha promesa electoral ANTES das eleccións? Pero en qué país civilizado se viu iso?
Queda a abstención. A idea primixenia. “Se eu goberno, moverei montañas”. Que elegante, que afeitos estamos todos a iso. Sería o lóxico. Pero entón, esvaeríase para sempre o de compartir escritorio con Richard Stallman baixo a forma dun icono cuasirelixoso. ¿Que elixirá Mariano?
O Goberno vasco Ven de admitir que lle sae moi caro implantar solucións de software libre para as aplicacións ofimáticas da Administración autonómica. Esta resposta é a consecuencia dun estudo realizado no marco do Plan de Informática e Telecomunicacións (ven sendo o seu PEGSI), que impulsaba o uso de aplicacións libres.
Segundo a vicepresidenta do Goberno autonómico, as aplicacións ofimáticas libres non cubren todolas necesidades do funcionariado, e o desenvolvemento de novas aplicacións conlevaría un excesivo gasto en equipos de programadores. Ademais, o cambio suporía un gasto meirande en soporte técnico. Mellor quedar co que temos, que demostra ser fiable e feitas as contas, máis barato.
Ante este despregue de sabiduría só podo facer un par de pequenas puntualizacións. A saber:
Entón, o combo Windows+Office non precisa de soporte técnico? Ou é máis barato porque contamos cos equipos xa instalados? Nese caso, as computadoras da Administración non se volverán actualizar máis? Os centos de ordenadores de concellos ou entidades que aínda manexarán Windows 98 e o mítico Office 97 quedan fora da ecuación? Ou cóntase que o software veña “de regalo” co PC novo?
Pode que si, que o estudo estea ben feito e aínda así, o servizo técnico das solucións libres saia máis caro que as licencias privativas. Entón cabería preguntarse aínda se preferimos un gasto en formación dos funcionarios e técnicos, que pasarían a coñecer duas solucións ofimáticas, a un gasto en licencias, que non supón maior inversión que a adquisición dunha ferramenta que haberá que renovar cada poucos anos.
Non é un argumento novo, pero tamén compre lembrar que o diñeiro non é o único factor que unha Administración ten que ter en conta á hora de decidirse por un ou outro paquete de software. Se falamos de apego a estándares ou da necesidade de que as inversións revirtan no país, Microsoft perde. Porque o País Vasco é grande, pero non chega ata Redmond.
O gasto en equipos de desenvolvemento de software poderíase ver como un investimento nas empresas do país. Unha encarga da Administración pode axudar a moitas compañías que comezan no negocio. En todo caso, as divisas non fuxirían de Euscadi.
Axuda do sur
Tamén se queixa a señora Vicepresidenta de que un ente como o Goberno Vasco é demasiado complexo para unha solución baseada en software libre. E que foi logo de Extremadura? Se non se pode aproveitar o coñecemento dos veciños do sur logo de varios anos funcionando só con aplicacións libres, temos un problema serio. E se a burocracia vasca é tan complexa en relación coa extremeña, os que teñen un problema son eles.
Cantas veces te lamentaches por non poder consultar un arquivo que deixaches na casa. Pode que incluso te tortures pensando a ubicación exacta “desa carpetiña” que esqueciches de forma tan inoportuna, ou pode que as descripcións do familiar político de turno non sexan tan específicas como para que poidas oficiar de servizo técnico/pringao.
Nestes momentos, agradecerías simplemente unha fiestra máxica que che permitira ver a pantalla dos teus desvelos. Para controlar o escritorio gráfico dun ordenador por medio de outro existe a tecnoloxía VNC (computación en rede virtual). Non é a tecnoloxía máis veloz do mundo, e cunha conexión lenta pode ser un martirio, pero pode salvarche a mañá se te esqueciches de mander unha copia do traballo ó e-mail.
Instalación
Para executar este pequeno servizo precisas de dous programas distintos: o servidor, que instalaremos no ordenador que queiramos controlar, e o cliente ou visor, que poderemos levar connosco, posto que moitos non precisan nin instalación. A posta en marcha do servidor tampouco é complicada. Os usuarios de windows teñen varias opcións, a máis coñecida RealVNC. A instalación non depara máis sorpresas que un “seguinte” detrás de outro. Os maqueiros teñen esta funcionalidade de serie a partir de Tiger, na carpeta Compartir das preferencias do sistema.
En Linux e outros Unix existe vncserver, pero se usas Ubuntu ou outra distribución que traia o escritorio Gnome hai unha forma moi fácil de activar a VNC. Menú Sistema > preferencias > escritorio remoto. Activamos as opcións pertinentes e xa temos feita a primeira parte do traballo, e sen mezclar usuarios de Ubuntu con liña de comandos. Se ademais utilizas un router, posiblemente terás que abrir o porto que utiliza o VNC (e que soe estar entre o 5800 e o 5900).
Se todo vai ben, teremos un servidor en funcionamento apuntando a ningunha parte en concreto. ¿Como contactar con el? Aquí entran en xogo os visores.
TightVNC para Windows e Chicken of the VNC para OSX son boas opcións, e pódense levar nun lápiz usb a calquera lugar. No sistema do pingüino unha boa solución é o Client Terminal Server. O único parámetro que soe ser necesario nestes casos é a dirección IP do ordenador que queiramos “invadir” para que se abra a fiestra máxica.
Se nos cansamos de memorizar ou apuntar a cadea de numeriños que identifican a nosa computadora, chega o momento de dar un paso máis e configurar un dominio propio (con letras, si!) para o PC. Pero iso ha de ser tema para outro post.
Non sei por que camiños chegaches, xoven aprendiz, pero aquí vas atopar o Coñecemento con maiúsculas. Falamos de tecnoloxía, de ciencia, desas pequenas cousas que ó final nos fan máis fácil a tarefa de tentar dominar o mundo
